Baraniecka w swoim monodramie „Oriana. Utwór ” mówi językiem Fallaci. Język Włoszki jest soczysty. Gęsty, jak sos do ulubionej potrawy. Jednocześnie nie „nawija makaronu na uszy”. Mówi językiem, który trafia w sedno: wbija szpilę władzy i miłości. Fallaci nie boi się ani jednej, ani drugiej. Wypowiada wojnę swoją prawdą, niepopularną, lecz wygłaszaną w taki sposób, jakby mówiła we wszystkich językach świata.


Opiekę reżyserską nad spektaklem sprawowała Katarzyna Dudzic – Grabińska. We wspólnej pracy z Katarzyną Branicką położyły nacisk na istotę funkcjonowania kobiety w świecie mężczyzn. Na jej przeźroczystość i zdanie, które nie ma przecież większego znaczenia.

Fallaci przełamywała ten trend, nie pozwalała by jej nie dostrzegano ani swoim pracodawcom, ani kochankom, ani przedstawicielom władzy. W jej małym kobiecym ciele mieszkała potężna siła, która mówiła: ja jestem Oriana Fallaci. Teraz mnie słuchaj!

Katarzyna Baraniecka jest bardzo oszczędna w środkach, którymi trafi do odbiorcy. Najważniejszym elementem zdaje się być kostium: niby-mundur i czerwona szminka. Doskonałe połączenie militarnego sznytu i kobiecej siły. Kto poznał historię życia reporterki łamiącej konwenanse, stającej po stronie sprawiedliwości, to dzięki monodramowi „Oriana. Utwór” poczuje to, co ona. Niejednokrotnie gorzki, ale czasem też słodki smak walki o wolność jednostki, świata, a w nim kobiety. Zrozumie, że cena za zachowanie ludzkiej godności bywa wysoka.

Spektakl zagrany w sali Policealnego Studium Animatorów Kultury „SKiBA” we Wrocławiu, w niewielkiej przestrzeni, w kameralnym gronie przykuwa uwagę. Uniwersalność tekstu Rity Jankowskiej sprawia, iż historia tej wybitnej postaci jest niezmiernie aktualna. Fallaci obalała systemy, nikt nie był w stanie pokonać jej słów. Do końca swoich dni pisała, świadoma pożerającej ją choroby walczyła z nią. Nie poddawała się. W monodramie „Oriana. Utwór” Baraniecka zaskarbia sobie uwagę widza równie mocno. Daje możliwość obcowania z dobrym kawałkiem sztuki. Wzrusza i pokazuje solidny warsztat.


Rita Jankowska – „Oriana. Utwór”
Monodram Katarzyny Baranieckiej
Muzyka: Marek Otwinowski
Scenografia i kostium: Katarzyna Leks
Opieka reżyserska: Katarzyna Dudzic-Grabińska